just haizell

deathbed

2008-02-20T06:32:00.000-08:00

i just said goodbye to someone really important to me. and it is really hard... but satisfying in the end. he is dead. i just buried him ten feet off the ground. i remembered putting hazelnut chocolates, canonballs and .... along with his bloody corpse. and as i bade goodbye, i threw violet roses on top of his chest. i buried him. i buried. him.

no tears fell from my already swollen eyes. no smile slipped from my dried lips. there was triumph. sadness. regret. happiness. but there were no tears. no smile. just emptiness.

he already departed.

but i stayed. here. empty.

hoping someone would fill what is. missing.

iiwan.

2007-12-27T04:21:00.000-08:00

isang txt message ung na-receive ko galing sa isang friend - kelangan daw i-repeat ang isang action 18 times before xa maging habit.

sabe ko sa sarili ko, kelangan ko nang mag-move on sa mga bagay na hindi ko na kayang isama sa pagkatao ko pagdating ng january 1, 2008. sabe ko sa sarili ko, may mga bagay na kelangan ko na'ng iwanan sa december 31 at balikan ko man, titingnan ko lamang, muling sasariwain, ngunit hindi na muling bibitbitin.

may mga bagay na ang hirap ipaliwanag. may mga bagay nga na hindi na kailangang ipaliwanag upang masabi ko na hindi ko na sila nais dalhin sa pagpasok ng bagong taon. pero iyon ang kailangan ko upang maiwan ko sila. kailangan ko ng paliwanag. kailangan ko ng dahilan.

isang tao ang nais kong iwan sa nakaraan. hindi ko siya itatakwil o lalayuan, ngunit iiwan ko ang ilang mga bagay na naibigay niya sa akin mula noong araw na kami ay nagkakilala. itong mga bagay na ito ay hindi basura. hindi ito parang balat ng burger mcdo na matapos maubos ang burger, itatapon na lamang ang pabalat na nagbigay ng proteksyon at kanlungan dito. bagkus, ito ay isang mahalagang bagay, maaaring kayamanan, maaaring kaligayahan, maaaring karunungan... ngunit kailangan kong iwan dahil sa likod ng kahalagahan nito sa buhay ko, doon sa hindi nakikita ng tao, 'ni siya ay hindi niya nakikita, nandon ang sakit na naiuudulot nito - isang sakit na ang tanging lunas na nakikita ko ay ang pag-iwan sa mga bagay na ito sa mga huling araw ng taong ito.

isang parte ng sarili ko ang iiwan ko rin sa taong ito. ang parteng iyon ay mananatiling misteryo maging sa akin. ang parteng ito kahit hindi ko matukoy kung ano ay iiwan kong ligtas sa pagtatapos ng taon. marahil sa pagpasok ko sa bagong yugto ng buhay ko, hindi ko na ito kailangan. sa pagpasok ng bagong taon, marahil isang ako ang makikilala ko, at makikilala ninyo.

isang bagong karunungan ang iiwan ko sa taong ito. iyon ay karunungan na hindi ko natutunan sa kahit anong libro o kahit anong turo ng guro. iyon ay karunungang nakita ko sa mundo, nakita ko sa taong nakakasalamuha ko, nakita ko sa ateneo. akala ko, alam ko na 'yon. akala ko hindi na kailangang makita ng dalawa kong mata para matuto ako. ngayong alam ko na, gusto ko itong iwan dahil nais ko sa bawat araw na darating, muli ko itong makita at ma-experience nang parang hindi ko ito nalalaman pa, nang parang bago muli.

ilang alaala rin ang iiwan ko. hindi ito posible, alam ko, dahil isa itong alaala. ngunit masabi ko lang sa sarili ko na iiwan ko ito, maaaring pagdating ng panahon, ang alaalang ito ay hindi na laging babalik sa gunita ko. ang alaalang ito ay magkahalong saya at lungkot, saya at sakit, saya at galit, saya at pagsisisi. iiwan ko ang mga 'to kasi kailangan kong umusad. patuloy akong naglalakad ngunit naiiwan ang diwa ko kasama ang mga alaalang ito. iiwan ko sila dahil nais ko itong maisama sa nakaraan at mabuhay ngayon sa kasalukuyan.

[binabalinguynguy ka na ba? frend pasenxa na... pagkina-career ko kasi tsaka kapag, you know, striaght from the heart, hayan ang nangyayari... tsaka hindi na ako under time pressure... nag-improve na ako... pa-surf surf na ang drama ko... haha! thank you to my sponsors and my beneficiaries and my parents! tinatamad ka na siguro... sige kuwentuhan na lang kita:

ichichismis ko na lang sayo ang cheberloo ngayon:
alam mo ba na itong si britney spears na favorite ng mga paparazzis ay nahuling may ka-holding hand na paparazzi noong pumunta sila sa isang convenient store? da ber?! and she's like talking in british accent! tinalo ako ng lola!

anyway balik na tayo sa ating mga lives...]

iiwan ko na ang mga ito sa pagtatapos ng taon.
at 18 times ko sasabihin sa sarili ko na iiwan ko sila kasama ng mga araw na unti-unting kinakain na ng nakaraan.

"i am over and done with all the things that need to be dismissed before the year ends."

life lesson #1: caroling

2007-12-25T04:42:00.000-08:00

sa loob ng tatlong linggo, kasama ang ilang mga friendships mula sa Gabay, binaybay namin ang ilang karatig bayan at lungsod ng Quezon City upang ipahayag at iparamdam ang diwa ng pasko sa pamamagitan ng pagkanta - in short, nag-CAROLING kame!!!

para sa iba, kapag nasabi mong caroling, naiisip nila ang mga batang maliliit na may dalang lata (as tambol), bracelet ng pinitpit na tansan (ung tunog nia parang mini cymbals) at ilang all-time-favorites-na-hindi-na-yata-mapapalitan-eber na christmas songs na kumakanta sa kanilang mga kapitbahay upang makahingi ng konting barya o regalo o kendi. although mga babyface kame, bitbit kame ng jeep ni Mang Noel sa mga contacts na ine0expect na kameng darating sa mga bahay nila kahit pa alas-dos na ng madaling araw.

isang sucess ang caroling namin this year. bukod sa nataasan namin ang kinita last year, marami akong na-experience at natutunang mga bagay na hinding-hindi mapapalitan ng pagod, puyat (the eyebags!!!) at pera...

masayang magtaya. bilang isang chemistry major, hindi madaling pagsabayin ang acads at ang paghe-head ng caroling (plus paghe-head pa ng christmas party ng aches). kadalasan, gabi na kame nakauuwi sa dorm upang simulan naman ang aming homeworks at readings. pressure talaga ang sort-of-requirement na present ako sa bawat caroling practice dahil ako ang nakakaalam ng pagigitara ng ilang mga caroling songs. minsan nga pinagsasabay ko na: habang break binubuklat ko ang readings ko sa theology upang mabawasan naman kahit papaano ang gagawin ko pagdating sa dorm. minsan din hindi ko na maitago sa sarili ko lang ang "worries" ko. minsan parang pinagsakluban ng langit at lupa ang mukha ko sa sobrang pag-aalala na baka napapabayaan ko na ang acads ko. pero nandun pa rin ako. habang nagpapatuloy ang mga caroling practices, natutunan kong i-enjoy na lang ang pagpapa-practice, hindi pa mukhang stressed ang pretty face ko! che!

nang magsimula ang caroling nights, nasakripisyo na rin ang aking lingguhang pag-uwe sa bahay namin. hindi ako umuwe sa loob ng tatlong linggo (which is one of the longest na hindi pag-uwe sa binangonan) upang makasama sa caroling nights tuwing sabado. minsan naiisip ko kung tama ba talaga ang pinili kong gawin? tama ba talaga ang magtaya kahit masakripisyo na makasama ko ang pamilya ko? minsan nakokonsensya ako. pero nandun pa rin ako: nakaupo sa jeep ni Mang Noel kasama ng ilang Gabayano, nagtatawanan at nagkukwentuhan habang naghihintay na muling makakanta at makakain (ehem ehem!) sa susunod na contact. sa tuwing naiisip ko ang mga tanong na gumugulo sa isip ko, isa lang naman pala ang sagot sa mga ito: kumakanta ako hindi lamang para sa mga contacts, para ma-fulfill ang responsibilidad na inako ko, para sa mga gabayano, para kay marc, para sa mga elementary kids ng proj 3 elementary school at balanti elementary school, kundi para na rin sa pamilya ko at sa sarili ko.

dahil sa caroling nights at practices, lagi akong gabi matulog. kung maitatanong mo sa mga kasama ko sa dorm, sobrang important para sa ken ng atleast 6 hours of sleep. nagpapanic ako tuwing umaga sa tuwing makikita ko ang maiitim na bakas ng puyat sa mga mata ko: the eyebags!!! dahil nga hindi ako makabangon ng 6 am para sa unang class ko, sa loob ng tatlong linggo, 4 na beses akong nag-cut ng 7:30 class ko. at kung minsan nga, nadamay na rin ang 8:30 class ko dahil sa mahabang sesyon ko ng paulit-ulit na pagbangon-at-muling-pagtulog-dahil-nang-aakit-ang-kama-na-muling-matulog. pero nandun pa rin ako sa mga caroling nights. iniisip ko na lang na sa christmas vacation, gagwin kong hobby ang pagtulog (haha! matutulog ako! matutulog ako! tapos matutulog ako ulit!)

at kahit sobrang dedicated ako na hindi kumain after 10pm, pinipili kong kumain ng mga handa ng aming mga contacts. batid ko sa itsura ng barbeque, pancit, cake, oreo cookies, burger, baked macaroni, etc. na masarap sila at hindi ako magdadalawang-isip na hindi kumaen. pero kahit im body concious (you know, the figure and stuff...), patuloy akong kumakaen upang maipakita sa mga contacts ang aking appreciation sa paghahanda nila. minsan nga nakakadalawang balik pa ako sa hapag-kainan at sa tuwing gagawen ko iyon, nafi-feel ko na nasisiyahan sila, kaya may ikatlo pang balik... kahit nasasakripisyo ang figure ko, nandun pa rin ako, kumakanta at kumakaen...

masarap makikilala ang mga Gabayano. nakikilala ko ang ilang mga kasama ko sa pagka-caroling. nakikita ko kung sino iyong para pa ring bata, iyong malambing sa mga kasama, iyong gentlemen, iyong maaalalahanin, iyong magagaling kumanta, iyong antukin, iyong game sa lahat, iyong joker, iyong parang tomboy, iyong friendly pala hindi ko lang napapansin, iyong may pagka-flirt pala, iyong kahit late na hahabol pa rin, iyong sobrang nakaka-appreciate ng ginagawa mo, iyong nag-eefort talaga, iyong masayahin pala, iyong parang bakla, iyong pinapakita kung sino siya talaga... nakilala ko sila through caroling... marahil hindi ko sila nakilala nang ganito kung nasa dorm ako habang gumagawa ng homeworks at nagbabasa ng readings...

masarap kumanta nang nafi-feel ang kinanta. kung alam mo lang... masarap kumanta nang walang inaalala o iniisip maliban sa kinakanta mo... masarap pumikit at iwan ang mundo kasama ang mga nota at lyrics ng kanta... akala nung iba medjo OA siya, na minsan pinagkakatuwaan pa... pero masarap... masaya...

fulfilling pagmasdan ang bukang-liwayway. mayroon kameng Carolers' Dawn. iyon ay isang maikling programa at parang party na rin ng mga carolers... may pagkain, unan at banig... at siyempre hinihintay namen ang pagsibol ng bukang liwayway... hai... miracle talaga un ni god... nakakawala ng pagod o puyat ang paglatag ng liwanag sa pusikit na gabi (nosebleed ba ito????)... maganda talaga... sana nandun ka... (uhm sino???)

at sa lahat-lahat ng ito, masaya ako sa naging result ng caroling namen... tulad ng sinabi ko noon sa mga ka-caroling ko, im hoping na patuloy pa rin kameng magtataya. ganun lang naman un e: kung nasan ka man, sino mang kasama mo, anu man ang kailangan mong gawen, i-enjoy mo ang experience... sa huli, imbis na magsisi ka, mafi-feel mo ang fulfillment. at iyon ang mahalaga.

[[[*sigh*]]]

and i am back

2007-12-04T07:16:00.000-08:00

okay.

so here's the part where i should say that "i really miss posting", but na-dah! i won't! baket ba? more than a month lang naman... parang cool off lang kame ni blog.

anyway.

i really want to tell you all that have happened to me during those times when i want to post but i just couldn't, pero sobrang dame niya at bet ko wala nang magbabasa ng post ko... so yung natatandaan ko na lang ngaun...

first of all, nais kong i-acknowledge ang taong nakapansin ng hindi ko pag-popost (cheber you people, i know you miss my posts... ayaw niyo lang sabihin...hmmp!) at buong katapangan (ay, may ganon?!) itong sinabe sa akin (very explicit indeed!)... ehem ehem... salamat po... alam kong binabasa mo 'to ngayon... (obvious ba?!)

teka, filing ko ang labo ko... sabe ko di ba iaacknowledge ko xa... nabanggit ko ba name nia? naku hindi ata... salamat po mr. cauilan...

second of all, hmmp... pagpasenxa nio na kung ganito ang post ko... nasa Maddox ako ngayon at under time pressure... pressure is pushing down on me... like force over area! so please understand...

third of all, ang pinakamasaya nga pala noong sem break ay ang aking daily task (mala-Bahay ni Kuya itetch..) ko na magluto... people, im not chimay-chimay naman sa aming tahanan... in fact, i enjoy cooking nga... as in sobra! its like cooking with love at true pala iyon na if you cook for your loved ones, parang part ng ingredient ung love... na super-as-in-grabe-eber-ala-akong-masabe na magic seasoning God has ever given to mankind! dabah!

so i think the next question would be about its taste... people, i have customers (che!!!) who can give their testimoniessss of how good it is... wala pa namang na-food poison at nagkaproblema ang tiyan...

actually cooking is my frustration... kung puede akong magshift, gusto ko magluto... haha! grabe... kung gusto kong lumipat ng dorm, gusto ko may kitchen na puede paglutuan... puede mo nga akong iwan kahit saan basta may kitchen, may lulutuin at may lulutuan (tao po ito... hindi po ako magluluto sa tao... lulutuan ko po ng pagkain ang tao...lulutuan... a person... not a caldero.. dahh?!)

fourth of all, mas naging socially aware na ako sa aking paligid... alam nio ba na sumiklab ang aking pusong makabayan at makatao nang makadaupang-palad ko ang mga isyung noon ay hindi maaninag ng aking kamalayan (DUGOOO!!!! blood transfusion! ay, naku, DUGOO ulit!!!!) in other words, nakita ko ang Sumilao Farmers, ang isyu ng Global Warming, ang need for volunteers sa Gawad Kalinga, ang need to improve the education through ANI at ang being a person for others. na-realize ko lang siguro, mas maraming tao ang kailangan ng atensyon ng mas mapalad na taong tulad ko...

parang ngayon habang nagpopost ako, may mga batang lansangan na nanlilimos at walang natulugan...

fifth of all, ito siguro ang hardest topic... suddenly, i came to realize na masyado akong selfish... selfish in a sense na hindi ko masyado nakita ang sarili ko as a big part of my environment... labo noh...?! ako rin nalalabuan sa sarili ko e... pero kasi marameng bagay na hindi ko masabe senyo pero lets just put it this way: siguro masyadong umikot ang mundo ko sa isang tao... at nakaligtaan ko ang iba... take note: its not nakalimutan, its nakaligtaan (may vocabulary lesson pa tayo... amazing da bah!!!)... hindi ko masayadong napansin ang beauty and goodness of life dahil may iniisip akong iba, dahil lumilipad lage sa no-where place ang isip ko...

malabo talaga... pero im changing na... (how konyo you are ba?!) i promise to be for people na... i mean, mas important kayo keysa sa ibang bagay... mas maganda ang footbridge, and classroom, ang cr, ang mvp, ang tricycle, ang clouds, ang lahat (bago ko sila isa-isahin) keysa sa other stuff... hmmp... i will make intimate (okay.. hindi po ito green... blue po tayo! hahah... hmmp, sino hindi nakagets? kunwari tumatawa? haha!) relationships with people and with my environment... haha!

hala anu number na????

listahan

2007-09-21T06:36:00.000-07:00

tatlong papel sa filipino.

isang post laboratory report sa organic chemistry.

isang long test sa organic chemistry sa friday.

isang long test (marahil) sa filipino sa thursday.

isang take home long test sa analytical physics.

isang kaibigan na gustong samahan.

isang pusong naghahanap ng sagot.

isang isip na naghahanap ng pahinga.

isang katawan na naghahanap ng exercise.

isang tiyan na naghahanap ng pistachios ice cream.

isang pares ng mata na naghahanap ng sinehan.

isang pares ng tenga na hinahanap ang boses [mo].

isang kalikasang naghahanap ng mangangalaga dito.

isang bansa na kulang ng edukasyon, reporma, kalinisan, katarungan, kadalisayan.

isang mundong kailangan ng kapayapaan.

isang diyos na laging tumatawag.

isang tao.

Laban ng Lahat.

2007-09-03T00:51:00.000-07:00

noong unang panahon, walang kalsada. noong unang panahon, walang mga matataas na imprastraktura. noong unang panahon, walang mga magagarbong sasakyan. noong unang panahon, walang refrigirator at aircon. noong unang panahon, walang mga taong nagsusunong ng plastic at basura. noong unang panahon, noong walang technology, noong walang chemical waste, noong hindi pa naiinitan nang sobra ang tao, noong masisipag pang maglakad ang tao, noong hindi pa kailangan ng mga bagay na ginagawa ng pabrika,walang global warming.

ngayon, may mga kalsada. ngayon, may mga fly-over at MRT station. ngayon, may mga pabrika na nagbubuga ng masasamang kemikal sa hangin. ngayon, may mga milyones na sasakyan at may mga kakarag-karag na jeep at bus na magkaiba man ang halaga, pareho namang nagbubuga ng nakalalasong usok. ngayon, bihira na sa mga middle class ang walang aircon at refrigirator. mainit kasi. ngayon, inuubos di umano ang basura sa pamamagitan ng pagsunog nito. ngayon, buhay na ng tao ang technology. ngayon, para na ring tubig na itinatapon ang mga chemical waste. ngayon, may global warming.

hindi naman ako environmentalist. kinalakihan ko pa nga ang pagtatapon ng balat ng pinagkainan kendi sa tabi-tabi lang, tapos magsosorry na lang ako kay Mother Earth at sa mga metro-aid kahit hindi nila ako naririnig. kinalakihan ko ang manaka-nakang pagsasayang ng tubig at pagsusunog ng plastic bag dahil wala akong magawa. kinalakihan ko ang hindi pagmamahal kay Mother Earth, ngunit baket nga ba ako naaalarma?

mainit. oo, sobra ang init at nangingitim ang skin ko. oo, sobra ang init at pinagpapawisan ang bagong-pabango kong damet. oo, sobra ang init at hindi lahat ng room sa ateneo ay aircon. oo, sobra ang init at kailangan lagi na akong nakapayong. oo, sobra ang init at natutunaw ang yelo sa mga bundok sa norte. oo, sobra ang init at unti-unti nang tumataas ang lebel ng tubig sa buong munod. oo, sobrang init at nagbibitak-bitak ang mga lupang dating sagana sa tanim. oo, sobrang init at nauubusan ng oxygen ang mga isdang nagpapakain sa atin. oo, sobrang init at nauubusan na rin ang suplay ng mga palay at bungang-kahoy. oo, sobrang init at mauubusan rin ng kakainin ang mga hayop na pinagkukunan naten ng pagkaing mayaman sa protina. oo, sobrang init at isang araw, maaaring lumubog ang buong Pilipinas dahil sa malawakang pagtaas ng tubig...

first year high school ako noong una kong maintindihan ang salitang global warming at greenhouse effect. "akala ko sa sci-fi movies lang iyon nangyayari." napanood ko pa iyon sa The Day After Tomorrow. akala ko walang masamang epekto ang smoke belching ng mga jeep at bus na nasasakyan ko, maliban sa pangingitim ng kanina lamang ay puting uniporme. akala ko walang masamang epekto ang refrigirator at aircon dahil halos lahat yata ng groceries, bangko, office ng mayor at principal, at mga bahay ng burgis ay mayroong aircon. akala ko hindi ako o ang magiging mga anak ko at apo ko mapapatay ng mga usok na ito, nagkakamali pala ako.

subukan mo ngang tumayo sa EDSA. mapolusyon doon. malanghap mo man ang mga itim na usok, namatay ka ba agad? hindi naman di ba? marahil ito rin ang dahilan kung baket hindi naaalarma ang mga tao sa panganib na dala ng mga usok, kaya baket nga naman sila titigil sa pag-iismokebelching? magpapagawa pa sila ng sasakyan. maghahanap pa ang mga pabrika ng iba't ibang mekanismo para maging ligtas ang usok na ibinubuga nila. gastos na , hassle pa...

e pano kung isang araw, tumaas ang presyo ng mga bilihin dahil sa kaunting suplay ng pagkain? ang sobrang yaman, magiging mayaman na lang. ang mayayaman, magiging middle class na lang. ang mga middle class, magiging mahirap na lang. at mga mahihirap, hayun, mamamatay na lang.

e pano kung isang araw, tumaas ang tubig sa mundo? pano kung magising ka na lang na na lumulutang ang kama mo? "pano kung malaman mong nawala na pala sa mapa ng mundo ang Pilipinas?" iyon ay kung malaman mo pa, patay ka na nga di ba?

parang panaginip lang no? parang nag-iimadyin lang ako. parang gumagawa lang ako ng sarili kong istorya para matakot kayo. sana nga ganon na lang. sana nga isang panaginip lang ang lumilitaw na ebidensya ng global warming. sana magising tayo mula sa bangungot na ito at muling mamasdan ang kapaligiran noong unang panahon...

isa akong blogger. isa akong estudyante. isa akong atenista. isa akong anak ni Imelda at Herminio Anore. isa akong anak ng Diyos. isa akong babae. isa akong tao, na lubhang mas mataas ang kaalaman sa mga ibang likha ng diyos na may buhay. at bilang taong naninirahan sa mundong gawa ng diyos at binigyang kulay ng tao, karapatan kong alagaan ang kapaligiran ko.

ang blog na ito, na naglalaman ng mga sentimiyento ko ay hindi lang pala para sa akin. para ito sa mga taong pinahahalagahan ko. para ito sa mundong bumubuhay sa akin. para ito sa mga magiging anak ko. para ito sa 'yo.

"buhayin mo rin ang mundo sa maliliit na bagay tulad nito."

ang pagpapatigil ng global warming ay hindi gawaing pang-indibidwal. ito ay gawaing pangmasa, pangsangkatauhan. subukan naten magmula mamaya na magtipid ng tubig at kuryente. subukan nateng tumulong sa pagpapatigil ng polusyon. magsimula sa sarili naten at isama ang iba. subukan nateng lumikha ng paraan para maitigil ang paggamit ng mga nakalalasong usok. atenista ka di ba? taga-up ka di ba? gumardweyt ka sa isang science high school di ba? ngayon ang tamang panahon para mai-aplay mo ang natutunan mo. ayusin mo ang mundong paglalaruan, pag-aaralan, lalakihan ng magiging anak mo...

"wala man tayong gaanong kapangyarihan at karanasan, atleast masasabi mong sumama ka laban..." Labanan natin ang Global Warming.

........

2007-08-24T08:45:00.000-07:00

magsesenti lang ako sandale...
sandaleng, sandale lang toh...
pagbibigyan ko lang ang sarili ko kc katatapos lang naman ng long test...
....................................................
....................................................
....................................................
....................................................

"sana mapansin niya rin ako."

Teddy Tale #3

2007-08-24T07:05:00.000-07:00

"MGA LALAKE"

ang tao, ayon kay teddy, ay may dalawang kasarian: may babae at may lalake. ang babae ay tulad ng cute niyang kaibigan na pangalanan na nating haizell (dahil mahirap i-type ang "cute na kaibigan". di bale. understood na na cute ako. no need, right?). ang lalake naman ay iyong mga taong hindi katulad ng mga babae. ganito niya lamang napag-iiba ang dalawang kasarian sapagkat ang dormitoryo ni haizell ay sadyang puro babae ang nakatira at kung mayrron mang lalake ay mangilan-ngilan lamang.

minsan umuuwe ng dorm si haizell na may kasamang mga kaibigang lalake. mayroong lalakeng nakasalamin na nico ang pangalan na sinuntok siya nang ipakilala siya sa kaniya. mayroong lalakeng medyo matangkad na maitim na sinipa siya matapos suntukin. nalaman niyang ang pangalan ng lalakeng ito ay lean. mayroong lalakeng matangkad at payat na sinuntok at ibinalibag siya nang una siyang makita. iyon naman daw si leo. mayroon ding singkit at maputing lalake na tiningnan lamang siya. ang lalakeng ito si henson. natakot si teddy sa mga reaksyon ng mga lalakeng ito sa pagpapakilala ni haizell sa kanila. brutal pala ang mga lalake.

ang mga suntok at sipa na natanggap niya ay ipinagdamdam ni teddy. malake pala ang pagkakaiba ng mga lalake sa babae. bukod sa kaunti ang umbok-umbok nila sa katawan, maiikli ang buhok at malalalim ang boses, ang mga lalake ay tila kontra-bida. para silang mga action star na ginagawa siyang punching bag. hindi sila malambing tulad ng mga babae, hinde rin masalita at basta nanununtok na lamang. nang lumipad siya sa sipa ni lean, doon niya lamang naramdaman lumipad mula sa kaniyang kinalalagyan. nang suntukin siya ni leo, doon niya lamang naramdaman kung gaano ka-flexible at kalambot ang kaniyang katawan. malupit sila, ngunit nadama niya ang ilang mga bagay na nakatulong sa kaniya upang mas pahalagahan ang mundong ginagalawan niya. doon nagkaiba ang lalake at babae.

ang lalake, ayon sa mga nakikita niya sa libro at magazine at mga lalakeng nakilala niya sa dormitoryo, ay larawan ng kakisigan at katapangan. ang pambubugbog sa kaniya ay pagpapakita ng kakisigan nila. sila marahil ang sumasalo sa kadalasang kahinaan ng mga babae. at ang kahinaan nila ay pinapatatag ng mga katangian naman ng babae. kaya siguro magkakaibigan ang mga lalake at babae. kaya siguro isang babae at isang lalake ang bumubuo ng isang pamilya at nagmumudmod ng pag-ibig. sila ay ang dalawang mukha ng carbon paper. isang sulatan at isang nagbibigay ng tinta. magkaagapay sila, magkasama, magkahawig ngunit hindi magkatulad.

humanga si teddy sa koneksyong ito kahit may trauma pa rin siya sa natanggap niya suntok at sipa.

(mga notes ng may-akda:
hindi ko po nais maging sexist. pawang obserbasyon lamang po ito mula sa perspektibo ni teddy. lintik sa tagalog noh?! ang mga pangalang nabanggit ay hindi fictional, makatotohanan sila. makatotohanan din ang pambubugbog nila kay teddy. kung mayroon lamang batas laban sa abuse of teddy bears ay magsusumbong daw si teddy. ang kuwentong ito ay ginawa hindi para magreklamo sa mga pang-aasar at kaunting display ng pananakit ng mga lalake sa mga teddy bears at sa may-akda na rin, datapwat ito ay pagbibigay katwiran pa nga sa kanilang "kalupitan". haha! mga lalake talaga!)

ABANGAN ANG SUSUNOD NA Teddy Tale. wait lang kayo. magkakaron din ng susunod.

question and answer portion

2007-08-14T20:11:00.000-07:00

naka-1o minutes na yatang naka-open ung "NEW POST", ala pa rin akong nata-type. Siguro ung ibang mga bumibisita sa blog ko (ung mga matatapang at matitiyagang magbasa ng mga kalokohan at kalungkutan ko) naghihintay ng isa pang Teddy Tale. Pasenxa na fans, nagpapahinga pa si Teddy, ayaw niya daw muna magkuwento. Nag-hibernate kasi xa. You know, bear xa e, unlike us, na kahit malamig at umuulan, kailangang magpatuloy ang buhay!

marami akong tanong. yung iba may sagot. yung iba hindi ko alam yung sagot. yung iba, baka sadyang wala lang talagang sagot.

Question #1: Baket naten kelangang pumasok sa school kung lahat naman ng tinuturo nila ay nasa book?

sabe ng utak kong nag-iisip: kasi kelangan ng motivation. kung walang school at guro e magpupursige ba tayong magbasa ng walang kalatuy-latoy na organic chemistry, calculus, physics? bibili ba tayo ng isang librong nagkakahalaga ng isang magandang chuck taylor o harry potter kung ang laman lang pala ay Chem?

kung oo ang sagot mo, saang outer space ka nanggaling? maaari ka nang bumalik don.

isa pa, kelangan ng teacher para i-explain ang hindi naten maintidihan. tsaka kung walang teacher, e di walang sense ang education, kasi un ung pinaggraduatan nila... (TOink!)

Question #2: Okay lang kayang humiling na sana walang pasok kung may bagyo?

kung ung katabi ko ang tinanong ko nito, ang sasabihin niya ay "halleur! siyempre naman noh!" magswiswiming ba ako sa mataas na baha, iririsk ko ba ang sarili ko sa leptospirosis (anu nga ule ispeling nun?), iririsk ko ba ang sarili ko sa possibility ng presence of sulfurous acid na present sa ulan, papasok ba ako ng parang basang-sisiw - my look, my clothes, my shoes, maliparan pa ako ng bubong, ng payong, ng puno, ng car!!!

wait lang... alam mo ba na kapag may bagyo, habang nagpapasarap tayong matulog at maglaro sa loob ng matitibay na dingding at bubong ng ating mga bahay, apartment at dormitoryo, maraming tao ang nagdarasal na sana pagkatapos ng bagyo, may mauuwian pa sila, may maisusuot pa silang maayos na damit, may makakain, may makakasama pa sa pagpapatuloy ng buhay nila...? ganon lang naman. kaya sa bawat pagdating ng bagyo, ayos na sa king may pasok basta maayos ang kalagayan ng iba... buti nga ako nakakapasok sa isang magandang skul... hehe.

Question #3: Anong pinakamasarap gawin na bagay sa mundo?

para sa ken, ang pinakamasarap gawen, maliban sa pagpepray, ay kumaen. hindi ka nagkamali sa nabasa mo, Masarap KUMAEN! alam mo yung feeling na parang bawat subo mo nakukumpleto ang araw mo... for example (sabe nung teacher ko dati sa English, *Hi Ms. Paez!* kung kelangan mong iexpound, mag-example ka...), para sa katulad kong broken-hearted (huwat?!), ang pagkaen ay parang heaven. parang tagapawi ng lungkot at saket. kapag kumakaen ako, parang gumagaan ang bigat sa puso (huwat?! ay grabe, kaya ka tumataba. siguro lage kang malungkot kasi ang chubby mo! huwahahaha, chubby!).

siyempre, mas masarap kumaen kasama ang taong mahal mo at pinahahalagahan mo. kaya pag-inaya kitang kumaen, tsong, you are important to me... (WEEEEHHH??!! gusto mo lang may makasama sa pagtaba mo!!!!) seryoso nga... minsan lang 'tong pagdadrama ko noh...

Question #4: Sino ang tunay na Bitch?

no, hindi si henson. ayon sa wikipedia, bitch is used as an offensive term for a woman, taken to mean that she is malicious, spiteful, domineering, intrusive, or unpleasant. para sa ken, it applies to both sexes. sino ngang tunay na bitch? ung bang teacher na (this part is edited due to... hmmp...basta!).. un bang babaeng nakasalubong mo, nabangga ka at nahulog ang gamet mo, hinde ka tinulungan at hinde pa nagsorry? un bang sinisisi ka sa mga bagay na ayaw niang gawen pero napipilitan xang gawen? un bang frend na wala sa tabe mo pag kelangan mo? un bang nakikipagflirt sa lalakeng gusto mo? un bang tindera na tinarayan ka?

andame naman nila... alam mo, hinde sila ang mga bitch. nagkakaiba ang mga tao. unless tanggapin naten ang pagkakaiba ng bawat isa, lahat siguro ng taong may masasabeng masama sau, o magagawang hinde mo gusto, ay bitch. minsan, perspective lang yan. minsan, nagkakaiba kau ng pinaniniwalaan, ng lugar na pinanggalingan, ng pamilyang kinalakihan, ng ugaling gustong panindigan. ganon e. kung lahat ba tayo pare-pareho, magiging masaya ka ba?

therefore, walang bitch. ung babaeng aso lang.

Question #5: Kumusta ang puso mo?

*ehem* pass. next question pls.

Question #6: E Ano nga?

e... wala. ganon pa rin. next question, pls.

Question #7: Hmmm... Nakakaintriga ka naman. Ganito na lang. Ano ang dream guy mo?

hmmm... ang gusto ko sa isang lalake ay responsible. ginagawa nia ang Kailangan niang gawen bago ang Gusto niang gawen. gusto ko rin ung mabaet. e sino bang may ayaw? ayos din yung

may iba pang mai-ooffer... alam mo yun, may talent o may sports na alam. ganun.
wala na tapos na.
------------------------------------
ang haba na ng post ko. kaw kasi.
sa susunod ule!

history of teddy tales

2007-07-23T00:23:00.000-07:00

Sino ba si Teddy?

siya po si teddy. nakuha ko po siya bilang isang regalo noong debut ko mula sa kaibigan ng nanay ko. kapag nakaupo ako, ang taas niya ay hanggang braso ko. hindi siya palaging nakangiti, hindi tulad ng karaniwang teddy bear, kaya ko siya binigyang ng description na "observant teddy"; para siyang laging nag-iisip.

si teddy ay galing sa Bear Cuddler (kaya kulay pula ang paper bag).

nakuha niya ang pangalan niya, mula sa akin. na medjo mula na rin kay mr. bean (medjo fan nga pala ako ni mr. bean nung bata pa ako). hindi unique ang pangalan niya, pero unique ang katauhan niya.

Sino ako?

ako iyong babae sa kanan ni teddy. ako si haizell. ako iyong cute na babae sa Teddy Tales. sa unang dalawang istorya, kapansin-pansin na ako yung isa sa pangunahing tauhan dun. may dahilan naman iyon friends. hehehe. pero sa mga susunod sigurong story e mas marami nang characters at hindi lamang ako, si teddy at isang roommate.

Baket may Teddy Tales?

simple lang naman ang sagot jan: e kasi trip kong gumawa ng stories... noong bata pa kasi ako, mahilig na akong magsusulat ng kung anu-ano: mula sa nakakatakot na stories kuno dun sa elementary school ko dati hanggang sa love stories na napulot ko mula sa Flames at TGIS. ngayon since disiotso na ako, nire-revive ko ang aking childhood dream na makagawa ng story. kaya sobrang thankful ako dahil nanjan si teddy. hehe.

actually, pinakaunang teddy tale ay sa dorm ko naikuwento. medjo impromtu nga yun e. ikinuwento ko siya kay anna noong nalulungkot siya. parang story telling lang ba. ingles pa nga yung version nun. haha. natawa siya lalo. hindi na siya maxado nalungkot. may moral lesson din yun kahit papaano. hindi lang maxado nagets ni anna kasi english version nga... haha!

yun lang siguro.
salamat po sa pagbabasa ninyo. natutuwa ako! harharharhar!

Teddy Tale #2

2007-07-20T20:12:00.000-07:00

"WALANG IWANAN"

umaalis nang maaga ang cute niyang kaibigan. medyo hapon na rin siya kung umuwe. kaya itong si teddy ay naiiwang mag-isa sa dormitoryo ng kaniyang cute na kaibigan. hindi naman nagtatampo itong si teddy. para sa kaniya, ganoon ang mga tao: dumarating at umaalis. noong nasa tindahan pa siya ng mga teddy bear, ganoon ang mga mamimili - darating doon sa tindahan, titingnan sila, at aalis din. may ibang pagkakataon na pupunta sila sa tindahang iyon para kunin ang isa sa kanila, dadalhin sa kani-kanilang tahanan, ngunit aalis din sa umaga at babalik sa hapon. ganoon siguro talaga ang mga tao. at ganoon din siguro talaga ang kapalaran niya bilang isang teddy bear. may naiiwan at may nang-iiwan.

isang araw, napansin ni teddy na malungkot ang isa pang babaeng kasama sa dormitoryo ng kaniyang cute na kaibigan. nangyari lamang na wala pa noon ang kaniyang cute na kaibigan at siya lamang, si teddy, ang mga kama, ang mga gamet, ang pinto, ang bintana, ang malaking kuwarto ang naroon. hindi sanay si teddy na may malungkot sa paligid niya. natatandaan pa niya, nang bilhin siya, ibigay sa iba, at makuha ng cute na babae, laging nakangiti ang mga tao. laging masaya. isa siyang ugat ng kaligayahan. pero, bakit malungkot ang babae?

dumating na rin ang cute na kaibigan niya. napansin agad nitong malungkot nga ang roommate niya. pagkababa ng bag at pagkahubad ng sapatos, pumunta siya sa kama ng kaniyang kaibigan na isang kama lamang ang pagitan sa kamang inuupuan ni teddy. hindi niya masyadong naririnig ang pinag-uusapan ng dalawa. ngunit, makalipas ang ilang minuto, napansin niyang pabalik sa kamang inuupuan niya ang cute na kaibigan. kinuha siya nito at iniabot sa babeng malungkot. hinagkan siya nito at nadama niya ang kalungkutang nararamdaman ng babae. mabigat iyon at mahirap dalhin.

nanatili siyang yakap ng babaeng malungkot habang pinupuno ng katahimikan ang malaking kuwarto. maya-maya, sinabe ng cute na kaibigan niya sa babaeng malungkot na "hindi kita iiwan. nandito lang ako." nabigla si teddy sa kaniyang narinig. "hindi iiwan?" ngunit, akala niya sadyang may umaalis at naiiwan? akala niya sadyang nang-iiwan lang talaga ang mga tao?

muli ay napag-isip si teddy. hindi pala nang-iiwan ang mga tao. umalis man sila, ang puso nila ay naiiwan sa mga taong pinahahalagahan nila. umalis man sila, basta't kailangang bumalik, babalik sila. hindi man magkasama nang madalas ang dalawang tao, magkasama pa rin talaga sila. walang naiiwan. at walang nag-iiwan. kakaiba talaga ang mga tao. iba sila sa mga kauri niya, na kapag umalis sa tindahan ay wala nang balikan. mabuti na lang at napunta siya sa tahanan ng mga tao at hindi sa kinatatakutan nilang factory depot. mabuti na lang.

ilang mga saglit pa ay nakita na niyang ngumingiti ang babaeng kanina lamang ay malungkot. muli, ay nagbalik ang kaligayahan sa dormitoryo.

ito namang si teddy ay masaya rin sapagkat may bago na naman siyang natutunan sa mundo ng mga tao.

TUNGHAYAN ANG KAPANAPANABIK PANG MGA KABANATA AT MGA MUMUNTING ARAL NA ATING MAPUPULOT KAY TEDDY.

Teddy Tales

2007-07-18T01:33:00.000-07:00

Tale #1
"PERA"

noong unang panahon, mayroon cute na teddy bear na naka-display sa isang sikat na tindahan ng teddy bear. pero, kakaiba sa mga kasama niyang teddy bear, ang bear na ito ay matalino. isa siyang observant teddy bear. napapansin niya ang maraming mga bagay na hindi napapansin ng kapwa niyang teddy bear. mula sa mga obserbasyon niya, nakapupulot ang teddy bear na ito ng marameng impormasyon tungkol sa mundo ng mga tao.

natutuhan niya ang ibig sabihin ng pera. sa tuwing may pumunta sa bilihan ng teddy bear kung saan siya nakatira, kukuha sila ng isa o dalawa sa mga kauri niya, dadalhin sa isang babeng laging nakangiti, mag-aabot ang taong kumuha sa teddy bear ng ilang piraso ng papel at misan barya, at ang babaeng laging nakangiti ay may pipindutin na isang hugis parisukat na bagay at doon ilalagay ang mga papel at bilog na barya. napansin din niyang ang bawat kauri niya ay iba-ibang uri ng papel at barya ang iniaabot. mula dito, naiisip niyang ang bawat isa sa kanila ay iba-iba ang halaga. at ang kapalit ng bawat isa sa kanila ay pera. lahat ng bagay ay may karampatang halaga ng pera. lahat ng ibinibigay sa iba ay may kabayaran.

isang araw, isang babae ang bumili sa kanya. maganda iyong babae at mukhang mabait kaya natuwa si teddy dahil sa kaniya siya mapupunta. masaya siyang lumisan at inilagay sa isang paper bag na kulay pula ng babaeng laging nakangiti sa cashier. maraming papel ang ibinigay ng babaeng bumili sa kanya sa cashier. malaki siguro ang halaga niya.

walang makita si teddy mula sa paper bag na pinaglagyan niya. pero alam niyang papunta siya sa ibang lugar. malayu-layo rin ang nilakbay niya....

hanggang sa may marinig siyang palakpakan. napansin niyang iniabot siya sa ibang tao. makalipas ang ilan pang sandale, may nagbukas ng paper bag at inilabas siya. ang kumuha sa kaniya ay isang cute na babae, nakasuot siya ng magandang damet at mayroong korona, at tuwang-tuwa ito nang makita siya at dali-dali siyang hinagkan. ang kaligayahang iyon ay noon niya lang nakita sa mahabang panahong pagtigil niya sa tindahan ng teddy bear. ang kaligayahang ito ay naramdaman niya rin.

isang bagay lamang ang pinagtaka niya: baket hindi niya kinailangang bayaran ang cute na babae nang mabigyan siya nito ng kaligayahan? hindi ba may karampatang halaga iyon?

lumipas ang panahon, laging kasa-kasama ng cute na babae si teddy. bago ito matulog, hinahagkan muna siya at minsan ay hinahalikan pa. pini-picturan pa siya nito. (nakita niya na ang picture na may kamera sa mga dating bumibili sa tindahan ng teddy bear). dinala siya nito sa isa pang lugar na may kama rin at may pinto, pero may ibang mga tao. ngunit, lahat ng ito ay walang karampatang halaga... hindi ba lahat nabibili ng pera?

napag-isip si teddy. baka nga hindi lahat nabibili ng pera. baka may mga bagay na walang halaga. pero iyong mga walang halaga, ayon sa kanya, ang pinakamasarap matanggap. at iyon ay ang natatanggap niya mula sa cute na babaeng nalaman niyang haizell ang pangalan.

TUNGHAYAN ANG PAGPAPATULOY NG TEDDY TALES SA MGA SUSUNOD NA POST...

ang pinakacute na post

2007-07-15T23:55:00.000-07:00

"there's a lot more other things happening around us than just you and me."

narinig ko yan sa isang paborito kong hero movie. tama naman siya doon... mas maraming bagay na nangyayari sa paligid natin keysa ubusin naten ang buong oras naten sa pag-iisip ng mga bagay-bagay na hindi naten makontrol. keysa mag-umpugan tayong dalawa ng ulo, mas maraming tao ang nag-uumpugan. at doon sa pag-uumpugan nila, puede tayong madamay. mas masakit yun sa ulo. dalawa na ang umumpog sa atin.

==============
minsan naiisip ko, siguro wala akong kuwenta magpost. nai-insecure ako dun sa mga post ng mga nasa links ko, hanep sa english at sa lalim ng mga statements... walang-wala 'tong blog ko... effective lang ang template na gamet ko, kaya siguro may bumibisita.

ako 'pag nag-post ng english, dino-double check ko muna... nakakahiya sa bumabasa. baka di nila me-gets ung pinagsasasabe ko... di ba kaya nga sila bumibisita sa blog ko e para ma-gets nila kung panu tumatakbo ang utak at puso ko... e panu na kung hinde nila na-gets, baka ipadala ako nun sa guidance office...

pag nag-post ako in english, alam mo na, seryoso yun... seryosong usapan yun... mga tipong mas ma-eexpress mo kung may metaphorical words ka pang gagamitin, o may pa-question-question ka pa? o may pa-effect ka pa na mysterious and deep thinker sa pamamagitan ng diction churva-ness mo... basta pag nag-english ako, ibang level yun...

e pag in tagalog, kahit hindi mo na basahin. e mga sentimyento ko lang naman sa usapang pag-ibig at usapang wala-lang ang mababasa mo. pero sa ilalim ng mga ka-churva-han ko at ka-barberuhan ng mga pinagsasasabe ko, mayroon dung mas malalim na meaning. try mong basahin ung iba kong post.

*hulaan mo nga kung sino ung magulo at si mr. dance partner at c doctor? sigurado ka bang isang tao lang un?
uhhhhhhmmm... sa itsura kong 'to na habulin ng mga gwapo, *sure ka na iisa lang xa? *o baka naman underneath this pretty face, there's this one person who i treasure so much, who after all this time, is still the one?! (what? anu daw? the one kamo?! ibang lebel ka na ha! nag-eenglesh ka pa!!! ni-nose bleed ako...)

uy... napaisip xa sa ka-churva-han ko... hmmm... naintriga... naku, don't worry mga fans... pag naging successful ako sa lablayf (love life) ko chichikahan ko kayo... wait lang kayo sa S-Files o sa The Buzz...

and for my other suitors, im sorry. my heart has not yet regained power to love again... (what?! matulog ka nga!!!)

may hang-over pa ako sa malupit kong kasalanan... at iyon ay ang magmahal... (what?! cancelin nyo na ang blog neto!!! napaka-chessy!!! masahol ka pa sa Cheeze Wiz! masahol ka pa sa pizza na mei cheese...)

=========================
there's a lot more things happening... e....

kaya tatapusin ko muna ang post ko...
baka may magawa pa akong iba para ma-solve ang global warming, ang overpopulation, ang mountains of garbage, ang pre-marital sex, ang poverty... at ang problema ko....

dahil sobrang cute ko daw.
hai.
life is unfair. sana binigyan din ng ka-cute-tan ang iba...
hai.

(PS: paumanhin po sa sobrang ka-cute-tan ko. )

to a friend

2007-07-09T20:21:00.000-07:00

to a friend,

i could not talk to you. im not good at words. yet, i know that you check out my blog once in a while, so im hoping that you could read this post.

you are so near to me, but for the past few days, you seem so far. i've been thinking about your silence that bothers me before i sleep, but i seem to forgot when i wake up in the morning. i let it be. I accepted your unspoken words without trying to know its meaning. you don't seem to hang out with us anymore. i felt you drifting and drifting away from me. i felt you closing your doors to me.

and it saddens me. only when a friend told me the reason of your silence i realized my unintentional mistakes.

im sorry for making you feel left out. i'm sorry if i seem to leave the door half open for you to enter. i'm sorry for partly making the distance larger because i didn't realize that the more i want to get close to another friend, the more our path diverge. i'm sorry if i didn't talk to you immediately when i learned that there was a problem. i'm sorry if i couldn't share some things to you because its hard to bring up a conversation, especially when the topic is important. i'm sorry for having more time for someone i adore that having time with you and getting to know you more. i'm sorry if for some time, i let you drift away. i just don't know what to do, nor what to say. i'm sorry for making this such an important matter. maybe you don't want to talk about it. maybe you don't want others to know. but, this is important to me and this is the only way i know to tell you how sorry i am.

you are my very first friend in this university. and though my friendship with others bloom more, you are still the first. and i don't want you to drift away.

during the summer break before the summer classes started, i was so excited to stay in our little home. my second family. but right now it seems to be such a mistake to move in this place because it marked the day when our friendship drift away.

i want you to know that i really miss our disco nights. our ice cream eatings. our dinner together. our chit-chats. our hanging out at the cafeteria after class. our movie watching. our video-oke. our dvd series watching. our pusoy. out sharing of computer games....
i'm getting cheesier in every word...

i know my grammar sucks and i could not express my feelings properly, but let this be a lesson to me that i would not do again.

i just hope that you're happy with the people you have right now. and i want to thank you for our friendship...

i hope it won't be so late to hope that our friendship in our little home would converge again, at a particular limit that exists.

2007-07-08T07:02:00.000-07:00

nagreresearch ako.

ang hirap pala. akala ko kelangan ko siyang malaman para malaman ko kung san ako nakatayo. hindi pala. mas magugulo pala ung floor na inaapakan ko. well, i chose to know and i'll probably have to slap my face a hundred times to stop thinking of it.

ang masama pa nun, mas nag-kecrave ako for more information (parang ice cream, o oreo with peanut butter... you just can't get enough). para akong engot. naghahanap ng isang bagay na sasaktan din naman ako. well, that's haizell. since nung matutunan ko ang ibig sabihin nung word na "pag-ibig", para akong masochist... naghahanap ng sakit ng.... ooops... take note: hinde katawan... saket sa puso... (awww...!)

d bale...

let it be. may god lead me to where i belong. haha.

-------------
nanggaling na ako sa ICU... ayoko nang bumalik dun ulit. nakakatakot dun. parang wala kang gustong gawin kundi umiyak. tapos wala ung taong iniiyakan mo. in short, "all by myself" ang drama mo...

noong last march nga e kasusugod ko lang sa ER. ayoko na rin dun. umiiyak din ang tao dun.

sana nga ma-trauma na ako. para hinde na uli ako masugod sa ICU o sa ER.

hay naku. sana hindi na lang nauso ang... hmmp... secret!

sana ung bagong doctor na mag-checheck-up sa ken e magaling na doctor. ung dati kasi e parang mambabarang o albularyo... lalo akong nagkakasaket sa pine-prescribe nia... kahit gentle ang treatment ni previous doctor e... kelangan ko lang talagang kumuha ng bago... e... papatayin ata ako nung doctor na yun sa saket... san ba yun grumadweyt? hay naku. makulit pa naman ang doctor na yun. first impression ko sa kanya, aba, puede... akala ko tuloy siya na ang magiging permanent doctor ko. ung tipong kahit problem other than by physical body e mashe-share ko rin sa kanya. magaling naman siya. ung nga lang, dahil magaling siyang doctor, marame siyang pasyente at medjo nagfocus siya dun sa iba niyang patients. un tuloy, lumala ang saket ko. tapos kapag iche-check up nia na ako, nagtatampo lang ako sa kanya kasi parang mas nagiging concerned siya sa kalusugan ko, e "front-act" nia lang un para hinde siya mawalan ng "cute" na pasyenteng tulad ko. iniisip ko na lang mas deidicated ata siya dun sa iba niang patients. baka pati mas kelangan nila ng tulong. kaya hayun, pinabayaan ko na lang. ang saket ko. pero lately may na-meet akong bagong doctor. perky siya infareness. hehe. mas masaya kausap. pero anyway, unti-unti na naman akong gumagaling through self-medication...

naku, mahirap talaga ang sakitin.

in the right time, gagaling din ako. dont worry friends! patuloy akong nagpapagaling! for you!

nagmimeet pa rin naman kame nung doctor ko date. mei regular check-up pa rin. pero busy pa rin siya... kelan kaya siya magde-day off para mas malaman ko ang status ng saket ko? iba na rin kasi ang naging doctor mo nang isang taon.

ia-update ko kau tungkol sa saket ko...
godbless!

sayaw

2007-06-29T06:07:00.000-07:00

masarap pala sumayaw. masarap sumabay sa takbo ng musika, sa ritmo, sa saliw ng iba't ibang instrumentong bumubuo ng isang magandang kantang pansayaw. masarap sumabay sa sayaw ng ballroom. ng modern jazz. ng panahon. ng pag-ibig. ng pagkakaibigan. ng buhay.

nakita ko siyang sumayaw sa saliw ng isang kantang masarap pakinggan. hindi ko napigilan ang sarili ko. napasayaw din ako. hindi ko alam kung naging maganda ang sayaw ko. basta ang alam ko, kapag sumasabay ako sa sayaw niya, nagiging totoo ako sa galaw ng mga paa ko, sa wagayway ng aking mga kamay...

hindi nagtagal, kelangan kong tumigil pagsayaw, dahil tumigil na rin siya. nag-alala ko dahil baka naapakan ko ang paa niya, o nahampas siya ng malilikot kong kamay. basta tumigil siya. kaya tumigil rin ako. sasayaw pa kaya uli kame?

nung isang gabi lang, naisulat ko ang dahilan kung baket ako sumayaw kasabay niya, at ang dahilan kung baket dapat hindi na ako sumayaw ule na kasama niya. nagtaka ako sa naisulat ko... na pinaniniwalaan ko naman. mas marami ang dahilan kung baket hindi na ako dapat sumayaw kasama niya. ganon sigyro talaga. magkaiba kami ng sayaw. may sarili siyang sayaw na marahil hindi ako kabilang. isang sayaw na hindi sinasayaw nang may kapareha, o sinasayaw nang iba ang kapareha. isang tao marahil na mas magaling sumayaw. pang-CADs ba?!

kahit ganon, para sa kin masarap pa ring sumayaw. maraming beses nang sumkit ang hita ko, ang kasukasuhan ko, hiningal ako. pero sasayaw pa rin ako. masarap yun e.

unimportant

2007-06-27T04:53:00.000-07:00

lately people seem to make me feel unimportant. and I feel unimportant today. hopefully, not tomorrow. but when they do it again, I’ll surely feel worthless again.

I have been walking on corridors and streets head down. and I feel like people seem to like it that way. maybe they don’t even notice me walking pass them. some even bump my shoulders and step on my foot and after realizing that there’s a person there, they eventually say “sorry”. I feel like an invisible person. no one can see me. no one can feel my presence.

not all of them disregard me though. there are some who bother to text me or call my name or seat beside me (or maybe because they could not change seat and sit with others whom they want to be beside with) or complement my hair clip or ask me what I want to buy in the cafeteria or my payment for the tricycle fare. they noticed me. (hurray.) I hope that they would still notice me tomorrow.

my friend/blockmate/dormmate went out of our dorm a few minutes ago without even bothering to say “goodbye” or to tell me where she is heading. maybe I look like a bed, or a chair, or a table, a thing which you wouldn’t want to say goodbye to because you might look like a lunatic.

my friends and I prepared a birthday celebration for the eighteenth birthday of a friend and we really tried our very best to please him. he was happy. very happy actually. but when he gave his “thank you’s” to us, he gave he’s very appreciative gestures to all the people there, except me. maybe it’s just me. but that was what I felt. it seemed like all had done a great job except Haizell who was just there. was she even there?

and when I asked a favor to a friend, he seemed to be not hearing anything. well it was an easy favor: just to have my pre-lab passed with his and others pre-lab because they are going there anyway. well, I just passed it myself anyway. atleast I don’t have to say “thank you” that seemed to be a lost phrase I have never ever heard for centuries.

I went to the church after my class today to make myself feel better. I prayed and asked for forgiveness if there are some things I’ve done wrong so that I wont blame others for making me feel unimportant, or maybe some things i did that triggered them to disregard me. I guess it didn’t help because I still feel unimportant.

I wanted to talk to somebody about my feelings. maybe someone can help me uplift myself. maybe that person would make me realize that it is just in my head, that people care for me and appreciate the things I do. but something always hinders me. realizing that it is just in my head would make me feel stupid, because I make little things such a big fuss. so I just chose to pour my feelings in a keyboard, in a monitor, which would not comment on my foolishness.

I chose to post this, not to make the persons (you) who might read this feel guilty of their (your) actions or to pity me or to look down on me, but to make them (you) realize that it isn’t “cool” to disregard people. it isn’t a little thing to forget to say “goodbye” or thank you”. it isn’t stupid or petty to show people that you really appreciate what they do. it isn’t a simple thing when you disregard the person sitting beside you, or in front of you, or behind you. for some, it really means something. for some, it’s a big thing. for some, it is the best expression of their worth and how you appreciate the things they do. for some who felt disregarded before, every gesture of appreciation counts.

and they feel unworthy and unimportant because he/she want you to notice that there is a person like her who care for you, and would make a simple things you do big stuffs. he/she feels worthless because people like you matter to him/her.

doing this first before doing our physics lab report is really satisfying. oh well.

and a self.

2007-06-26T03:26:00.000-07:00

thoughts have been flooding my head. some people may find it very helpful, for they could think about things that confuse them, for they could post, for they could come up with realizations.

i find it weird. and painful. or maybe i just hate these thoughts because i don't like to think about it. or maybe its just the situation. or the weather. or the people around me. or maybe, it's just me.

the person who is reading this cannot relate to what im saying. he/she might be thinking of my actions these past few days. or who am i with. he/she might be thinking of that thing that bothers me. ye, something's bothering me. but im not sure if he/she can understand. you might say that a friend understands. no. your wrong. a friend tries to understand even if he/she cannot. i don't want him/her to try and bother himself/herself with my problems. it sucks when you put your burden to others.

all these thoughts have pushed me to close my mouth and just think. all these thoughts have challenged me to deal with my problems alone. and all these because of the thoughts.

i wouldn't have chosen to post right now if not for these thoughts.

and the person reading these still have no idea of what these thoughts are.

are they wrong?

are they leading me to something bad?

i don't know...
they're just thoughts. some are unwanted. some, i just want to think about.
i don't know if they're wrong. they're just thoughts. ideas. realizations.

this could be the most boring and senseless post i have ever posted.
and at the end of these non-sense collection of words, the person reading this mights find himself/herself losing important minutes of their lives because they tried to read and sympathize with me.

thank you, reader for your time. time is the best expression of love. and reading this is one of the simplest expression of love for the writer.

express more of your love by spending your time with people who you care about. fill the world with love. im not acting as an adviser here, but please, make the world better with your love.

as for me, love is giving me painful realizations right now. but i would continue to love. a mother. a father. a brother. a bedridden grandmother. a friend. a dormmate/friend. another dormmate. and another. and another friend (100x). and a subject. and a skill. and a teacher. and a food. and a bear. and a house. and a dorm. and a preserved flower. and a memorable day. and a memorable touch. and a plane going to russia. and the end of july or first week of russia. and a guitar. and a blog. and a reader. and a world. and a universe. and a self.

grammar check

2007-06-15T17:19:00.000-07:00

i am not a writer.

but since i was born to know how to write and read, i have learned how to express my feelings through writing.

i write even if my grammar is wrong.

para yang book. kahit maraming sira (*ahem* tulad ng The Calculus 7) ay patuloy mo pa ring binabasa ang laman nito.

para yang adobong pusit. kahit mukhang putik at nakadidiri tingnan ang itsura ng pusit, kakainin mo pa rin. e kasi masarap.

para yang computer. kahit mukhang luma na dahil hinde flat screen, 'yung mouse walang na ngang scroll-down, wala pang cute na ilaw, yung keyboard parang nabubura na yung letters at numbers... gagamitin mo pa rin kasi kailangan mo.

ayoko ko namang umikot ang buong post na ito sa paghahalintulad ng writing sa kung anu-anong bagay... baka kung saan na ako mapunta... ("... para yang tae.... kahit mabaho at nakadidiri, e so what kelangan mong tumae, right?)

malaya kong ginagamit ang parehong language (English at Filipino) na natutuhan ko sa loob ng 18 years na pamumuhay sa earth. pero siguro ang hinde ko gagawin e iyong... "its like i need to make sulat kasi e, to express my niloloob... its like so sosyal!" (ha?! ginawa ko na siya right?!)

siguro kapag marunong na akong mag-French... e mei french na rito....

Grammar Check: ang pagpo-post siguro ay isang paraan para magkaroon ako ng sariling mundong ako lang ang gumagalaw. walang may pakialam. wala akong layunin na magpasikat sa iba o makakuha ng atensiyon dahil sa mga pino-post ko na out-of-this-world. siguro grammar check sa sense na nais ko lang malaman ninyo ang feeling ng maging haizell na mali-mali ang grammar! charuts! gusto ko lang hinde sa grammar umiikot ang post ng isang tao. hehe...

grammar check.

after a while....

check.
(na lang.)

money

2007-06-13T01:04:00.000-07:00

it was independence day yesterday. and somehow while thinking about the whole independence-thing and its meaning, i thought of how i am doing as an independent girl, a week apart from my family living in our boarding house and later on ten months of living without a mom physically at our house to go home to.

(yes, you have heard it right.... my mom is going to russia either on the last week of july or first week of august. she will work there for 10 months with my auntie.)

it was one of the worst news i've ever heard from her. a week before she told me about it, we had an argument because she wouldn't allow me to go to my friend's house to have an all-expense-paid swimming with her family. i told her awful things - i tried to find reasons why she would not allow me and reasoned out why i should go. and i did these while screaming on my cellphone. how bad can i get?

later on that day, i realized how bad my actions were. and i texted her how sorry i am for saying such things. she didn't reply.

few days later (i wasn't able to go home that weekend because we had a long test), my dad said that mom went to laguna and stayed there for some days. she went there because she was actually angry at my brother.

when she went home, she texted me to go home that weekend. she said that we were going to talk about an important thing. so i did went home and heard one of the saddest news ever heard by my ears: she is going to work in russia.

before i could even tell her my feelings about this decision of hers, she was already arranging her papers.

a week later, she had her passport in her hands. how am i suppose to stop her now?

it was as if the whole world is revolving in that mere piece of paper with a head on it and that comes with different colors. well, what can i say? people's lives have revolved on that pieces of paper. money has its creepy little hands in our lives that it could destroy relationships, buildings , nature and lives by merely staying in our bank accounts and pockets. and now money is going to seperate my mom from me. how much more does money needs from me?

magulo

2007-06-13T00:03:00.001-07:00

"mei magulong tao sa katabi ko ngaun"

magulo siya, oo. pero di niya yun sinasadya. pinanganak kasi siyang ganon. parang ako, pinanganak na ganito... cute... ang hirap nga e... kasi pag cute ka pala, maraming hindi cute sa paligid mo. marami ring cute. hai. dats life, rayt?

magulo siya, oo. pero siguro ako lang ang nakakapansin na magulo siya. katabi ko kasi siya. iyon kayang katabi niya sa kanan ay napapansing magulo siya?

magulo siya, oo. pero siguro dahil kilala niya ako, kaya niya ako ginugulo. o baka naman magulo ako kaya nakikigulo rin siya?

magulo siya, oo. may dahilan kaya ang pagiging magulo niya. kasi para sa 'kin, lagi siyang magulo. ginugulo niya ako. pagtahimik ako, magulo siya. pag nakikinig ako, magulo siya. pag nagbabasa ako, magulo pa rin siya. in short, magulo talaga siya.

magulo siya, oo. kapag tahimik siya, ginugulo niya pa rin ako. kapag nakikinig siya, ginugulo niya pa rin ako. kapag nagbabasa siya, ginugulo niya pa rin ako.

magulo siya, oo. ganon siguro talaga kapag cute ka. magulo siya.

magulo siya, oo. ganon din siguro kapag cute rin siya, magulo siya. ginugulo niya ako.

magulo siya, oo. katabi ko pa.

magulo siya, oo. kahit nasa far, far away land xa. e magulo pa rin siya e.

magulo siya, oo. ako kaya nagugulo ko rin siya?

magulo ko rin kaya siya para nagguguluhan na lang kaming dalawa?

o, baka naman magulo lang mundo ko?

o mundo niya?

magulo.

kaw ba naguguluhan?